KUVAYİ MİLLİYE DESTANI ALTINCI BAP-NAZIM HİKMET RAN

KUVAYİ MİLLİYE DESTANI ALTINCI BAP-NAZIM HİKMET RAN

Ve kavga bittiği zaman ne çiftlik sahibi oldu, ne apartıman.
Bu haber 2017-02-02 23:28:12 eklenmiş ve 413 kez görüntülenmiştir.

KARTALLI KÂZIM'IN HİKÂYESİ 
  
 

İnönü meydanı, yavrum, 
rüzgâr, 
soğuklar insanı arı gibi haşlıyor. 
Zemheriler bitti diyelim, 
              hamsin ya başladı, ya başlıyor. 
Muharebe beş gün beş gece sürdü. 
Kan gövdeyi götürdü. 
Ve nihayetinde 
düşmanlar karın üstünde 
                    top arabaları, sandıklar dolusu konyak, 
           altı kamyon bıraktılar. 
Sonra, kaçarlarken, yavrum, 
                   köyleri, köprüleri yaktılar...

Bu, Birinci İnönü, 
sonra ikincisi : 
23 Mart 1921 günü 
düşmanın Bursa ve Uşak grupları üstümüze yürüyor. 
Onlarda, topçu ve piyade 
       bizden üç kere fazla, 
bizim atlımız çok. 
Atların makanizması, 
 hartucu, 
     namlusu yoktur 
ve kılıç 
          çıplak, ucuz bir demirdir. 
26 Mart : 
Akşam. 
Sağ cenah ilerimize yanaştılar. 
27 Mart : 
Bütün cephelerde temas. 
28, 29, 30 : 
Kavgaya devam. 
Ve Martın 31'inci gecesinde, 
                 (ayışığı var mıydı bilmiyorum) 
İnönü karanlığı sesler ve kıvılcımlarla doluydu. 
Ve ertesi gün 
 1 Nisan : 
      Metristepe aydınlanıyor. 
Saat altı otuz. 
Bozöyük yanıyor. 
Düşman muharebe meydanını silâhlarımıza terketmiştir.

Sonra, 8 Nisandan 11 Nisana kadar : 
Dumlupınar.

Sonra, Haziran. 
Bir yaz gecesi. 
Dünyada yalnız pırıltılar 
    ve böceklerin sesi. 
Sakarya'yı üç yerinden sallarla geçiyoruz. 
Basarak aldık 
  Adapazarı'nı. 
Ve dolaşıp Sapanca Gölü'nün sazlıklarını 
            yanaştık İzmit'in doğusunda çuha fabrikasına. 
Düşman, 
kısmen gemilere binerek 
denizden 
  ve kısmen 
       Karamürsel üzerinden 
      Bursa'ya çekilip 
               boşalttı İzmit şehrini gece yarısı.

  Sonra 23 Ağustos : 
Sakarya melhamei kübrâsı ki 
devamı 13 Eylül gününe kadardır. 
Bizim kırk bin piyademiz, 
          dört bin beş yüz atlımız, 
düşmanın seksen sekiz bin piyadesi, 
         üç yüz topu vardır. 
         Harp meydanının kuzey yanı 
   Sakarya 
     ve dağlardır : 
  keskin 
        ve dik yamaçlarıyla 
ve kireçli toprakları 
       ve kayalarında tek başlarına birbirinden uzak 
haşin 
        ve münzevi çam ağaçlarıyla 
        Abdülselâm-dağı, 
       Gökler-dağı, 
   dağlar.

Ve Sakarya'dan bu havalide 
yalnız, çatal tırnaklı karacalar su içmektedir. 
Ankara suyunun döküldüğü yerden 
                     Eskişehir kuzeybatısına kadar 
Sakarya mecrası uçurumlar içinden geçmektedir. 
Güneyde 
        ve güneydoğuda 
        yapraksız ve hazin 
    geniş ve uzun 
ve insana bıraktığı hiçbir şeye acımadan 
         ölmek arzusu veren 
            Cihanbeyli ovası : 
    çöl... 
   Bu çölün, 
    bu dağların, 
                      bu nehrin ve bizim önümüzde 
yirmi iki gün ve gece fasılasız dövüşüp 
düşman ordusu ric'ata mecbur kaldı.

    Buna rağmen : 
   Sene 1922 
         ve 15 vilâyet ve sancak

      ve 9 büyük şehir 
        düşman elindedir. 
İnanılmaz şeyler düşmandadır ki 
          bunların arasında : 
       7 göl, 11 nehir 
ve köklerinde baltamızın yarası 
        ve yangınlarıyla bizim olan 
                      yüz kere yüz bin dönüm orman, 
bir tersane, iki silâh fabrikası, 
ve 19 körfez ve liman ki 
       belki birçoğunun 
    rıhtımı, 
       mendireği, 
                              kırmızı, yeşil fenerleri yoktur 
ve belki sularında 
           ateş kayıklarının ışıltısından başka ışık yanmadı, 
fakat onlar 
        tahta iskeleleri ve kederli balıkçılarıyla bizimdiler. 
Sonra, 3 deniz, 
           6 kol tren hattı, 
sonra, göz alabildiğine yol : 
sılaya gittiğimiz, 
gurbette göründüğümüz 
ve neden 
          ve niçin olduğunu sormadan 
çöle, Çanakkale'ye, 
                  ölüme gittiğimiz yol 
ve sonra toprak 
ve o toprağın insanları : 
Uşak tezgâhlarının halı dokuyanları, 
klaptan işlemeli eğerleriyle meşhur 
     Manisa'lı saraçlar, 
yol kıyılarında ve istasyonlarda açlar 
    ve kurnaz 
    ve cesur 
       ve ağırbaşlı ve çapkın 
        ve kütleleriyle delikanlı 
        İstanbul ve İzmir işçileri 
ve zahire ve kantariye tâcirleriyle eşraf ve âyân, 
kıl çadırlı yürükleri Aydın'ın, 
ve sonra, ırgat, 
   ortakçı, 
   maraba, 
davarlı ve davarsız, 
yarım meşin çizmeli 
              ve ham çarıklı köylüler. 
15 vilâyet ve sancak 
        ve 9 büyük şehir 
            düşman elindedir.

Mehtaplı bir gece, 
gümüş bir kutunun içindesin : 
          ortalık öyle bir tuhaf aydınlık, öyle ıssız. 
Ya çok seslidir 
         ya hiç ses vermez mehtaplı gece zaten.

Yatıyor filintasının arkasında Kartallı Kâzım. 
Kız gibi Osmanlı filintası. 
Parlıyor arpacık 
  namlının ucunda : 
yüz yıllık yoldaymış gibi uzak 
 ve bir damlacık.

Kâzım emir aldı merkezden : 
Gebze'deki İngiliz'in tercümanı vurulacak. 
Köylerde teşkilât kurmuş tercüman Mansur : 
   satıyor bizimkileri.

Kâzım iyi hesaplamış herifin geçeceği yeri. 
İşte sökün etti Mansur karşıdan : 
   beygirin üzerinde. 
 Beygir yüksek, 
   İngiliz kadanası. 
Kendi halinde yürüyor hayvan 
  ortasında demiryolunun 
    sallana sallana, 
    ağır ağır. 
Tercüman herhalde bırakmış dizginleri, 
       başı sallanıyor, 
  belki de uyuyor üzerinde beygirin.

Yaklaştıkça büyüyor herif. 
Zaten mehtapta heybetli görünür insan.

Arada kaldı kalmadı dört yüz adım, 
namlıyı kaldırdı birazcık Kâzım, 
nişan aldı sallanan başına Mansur'un. 
Soldaki yamaçtan bir taş parçası düştü. 
Bir kuş uçtu sağdaki ağaçtan,

 -ağaç çınar-. 
Kuş ürkmüş olacak. 
Çevrildi Kâzım'ın başı kuşun uçtuğu yana, 
      mehtapla yüz yüze geldiler. 
    Mehtap koskocaman, 
      desdeğirmi, 
       bembeyaz. 
      Ve Kâzım'ın gözünü aldı âdeta. 
       Zaten bu yüzden, 
       tekrar göz, gez, arpacık 

        ve filintayı ateşlediği zaman 
ilk kurşun Mansur'un başını delecek yerde 
galiba omuzuna girdi. 
Herif  «Hınk» dedi bir, 
beygirin başını çevirdi 
                        dörtnal kaçıyor. 
Yetiştirdi ikinci kurşunu Kâzım. 
Beygirin üstünde sola yıkıldı Mansur. 
Üçüncü kurşun. 
Tercüman düştü beygirden. 
Fakat bir ayağı üzengiye takılı kalmış, 
               sürüklendi kaçan hayvanın peşinde biraz, 
sonra kurtuldu ki ayağı 
               yıkılıp kaldı olduğu yerde. 
Yamaca sardı beygir. 
Kalktı Kâzım, 
              yürüdü Mansur'a doğru, 
üzerinden kâatları alacak. 
Arada dört telgraf direği yalnız, 
                       ellişerden iki yüz metre eder. 
Mansur doğruldu ansızın, 
                                  kaçıyor bayır aşağı. 
Filintayı omuzladı Kâzım. 
Dördüncü kurşun. 
Yıkıldı herif. 
Koştu Kâzım. 
Doğruldu yine Mansur. 
Yürüyor sarhoş gibi sallanarak, 
                    kaçmıyor artık, 
                                   yürüyor. 
Kâzım da bıraktı koşmayı. 
Deniz kıyısına indiler. 
Orda boş bir fabrika var, 
bir de beyaz bir ev, 
tahta iskelesi iner denizin içine kadar. 
Mansur suya giriyor, 
kâatlar ıslanacak. 
Beşinci kurşunu yaktı Kâzım. 
Suya düşüp kaldı önde giden 
ve Kâzım tazelerken şarjörü 
bir ışık yandı beyaz evde, 
                              bir pencere açıldı. 
Galiba bir kadın baktı dışarıya.. 
Boğazlanıyormuş gibi bağırdı Mansur. 
Pencere kapandı, 
ışık söndü. 
Tercüman attı kendini tahta iskeleye. 
Art ayakları kırılmış bir hayvan gibi sürünüp tırmanıyor. 
Hay anasını, 
ay da denize düşmüş 
toplanıp dağılıyor, 
                     dağılıp toplanıyor. 
Velhasıl, 
lâfı uzatmıyalım, 
Mansur'un işini bıçakla bitirdi Kâzım. 
Kâatlar kan içindeydi. 
Fakat kan kapatmıyor yazıyı...

 

Namussuzun biriydi Mansur, 
                           muhakkak. 
Düşmana satılmıştı, 
                          orası öyle. 
Kaç kişinin başını yedi, 
                               malûm. 
Ama ne de olsa 
mehtapta herif beygirin üzerinde uyumuş geliyordu. 
Demek istediğim, 
böyle günlerde bile, böyle bir adamı bile bu çeşit öldürüp 
ortalık duruldukta, yıllarca sonra mehtaba baktığın vakit 
                                                 üzüntü çekmemek için, 
                    ya insanlarda yürek dediğin taştan olacak, 
                 yahut da dehşetli namuslu olacak yüreğin, 
Kâzım'ınki taştan değildi çok şükür, 
                                fakat namuslu. 
Ne malûm? dersen : 
Dövüştü pir aşkına, 
yaralandı birkaç kere 
ve saire. 
Ve kavga bittiği zaman 
ne çiftlik sahibi oldu, ne apartıman. 
Kavgadan önce Kartal'da bahçıvandı, 
                    kavgadan sonra Kartal'da bahçıvan... 

Nazım Hikmet Ran
  


ETİKETLER : KUvayi Milliye Altıncı Bap Nazım Hikmet Günün Şiiri
Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer GÜNÜN ŞİİRİ haberleri

Yazarlar

En çok okunanlar

E-Mail Bülten Kaydı
Arşiv Arama
- -
Yeşeren Kalem
Anket
En Güzel Yeşeren Kalem Tohumu Hangisi?
Akşam Sefası Tohumu
Kahkaha Çiçeği Tohumu
Fesleğen Tohumu
Roka Tohumu
Sarmaşık Tohumu
Yeşeren Kalem
© Copyright 2017 OduncuTimi®. Tüm hakları saklıdır. Bu site Oduncu Timi haber yazılımı alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA